Her er historia om korleis buekorpsa har gått frå å vere mislikte til å bli ein sjølvsagd del av den bergenske 17. mai-feiringa.
Frå kritikk til tradisjon: Plassen buekorpsa har i 17. mai-feiringa i Bergen.
Her er historia om korleis buekorpsa har gått frå å vere mislikte til å bli ein sjølvsagd del av den bergenske 17. mai-feiringa.
Då buekorpsa skapte splid i byen
På byrjinga av 1900-talet var forholdet mellom bergensarane og buekorpsa i byen langt meir konfliktfylt enn ein ofte førestiller seg i dag. Trass i at buekorpsa allereie då hadde vore ein tradisjon i bybiletet i over 50 år, var det mange som stilte seg kritiske til plassen deira i 17. mai-feiringa.
Avisene skildra dei gjerne på lite flatterande vis: Dei mangla flagg, offiserane såg etter nokre si meining ut som karnevalsfigurar med skjerf, epålettar, medaljar og sløyfer, og det militære preget deira blei oppfatta som lite passande i eit barnetog. Kritikken var tidvis så sterk at fleire meinte buekorpsa burde haldast utanfor prosesjonane.
Trommeforbodet som rysta buekorpsa
Eit tydeleg uttrykk for den negative haldninga kom i 1909, då politiet innførte eit forbod mot meir enn to trommer per korps i toget. Dette førte til boikott frå fleire buekorps, og debatten om rolla deira spissa seg til. Samstundes var opinionen delt: Mange var irriterte over korpsa når dei var til stades, men sakna dei like fullt når dei ikkje kom. Slik viser kjeldene at buekorpsa allereie før 1916 var ein etablert og kjensleladd del av bergensk identitet – men utan stabil støtte i befolkninga.
Vendepunktet
Året 1916 representerte eit viktig vendepunkt for buekorpsa. Etter bybrannen var ein usikker på om det skulle arrangerast eit flaggtog. Kristian Bing fremja likevel den 13. mai eit forslag om eit flaggtog, men at det burde arrangerast «av guttene selv», underforstått av buekorpsa i byen, og slik blei det.
Den 17. mai 1916 gjekk laurdagskorpsa i spissen for eit flaggtog som møtte hovudprosesjonen ved Christiestøtten og vidare gjennom den brannherja byen. Arrangementet blei rost i pressa, og innsatsen buekorpsa gjorde med å organisere prosesjonen, blei framheva som eit førebiletleg bidrag til feiringa i byen. Dette bidrog truleg mykje til å endre den offentlege oppfatninga.
Mange av dei tidlegare årlege angrepa i avisene forsvann, og korpsa gjekk gradvis frå å vere konfliktstoff til å bli anerkjende innslag i 17. mai-feiringa.
Frå uønskte til uunnverlege
Gjennom 1920-åra finn ein ein markant positiv tone i avisene. Der ein tidlegare kritiserte dei for mangel på flagg og skulda dei for overdriven tromming, kommenterte pressa no dei stramme uniformene, den taktfaste marsjdisiplinen og stoltheita dei vekte blant foreldre og tilskodarar. Buekorpsa blei no sette på som eit viktig bidrag til variasjon og liv i Flaggtoget.
Buekorpsa gjekk altså frå å vere omstridde på byrjinga av 1900-talet til å få ein betydeleg auke i status etter 1916. I løpet av mellomkrigstida blei dei i større grad sette på som eit positivt og tradisjonsrikt bidrag til 17. mai-feiringa. I dag er buekorpsa eit sjølvsagt innslag i Flaggtoget, noko særprega bergensk som vi er stolte av. Kven kunne i dag tenkje seg ein 17. mai utan den vakraste lyden om våren: buekorps-trommer gjennom dei bergenske gatene.
