Her er historien om hvordan buekorpsene har gått fra å være mislikt til å bli en selvsagt del av den bergenske 17. mai-feiringen.
Kritihkas árbevirrui: Buekorpsa sajádat 17. Bergen miessemánu ávvudeapmi.
Her er historien om hvordan buekorpsene har gått fra å være mislikt til å bli en selvsagt del av den bergenske 17. mai-feiringen.
Dalle go buokčaleaddjit dagahedje riiddu gávpogis
På begynnelsen av 1900‑tallet var forholdet mellom bergenserne og byens buekorps langt mer konfliktfylt enn man ofte forestiller seg i dag. Til tross for at buekorpsene allerede da hadde vært en over 50 år lang tradisjon i bybildet, var det mange som stilte seg kritiske til deres plass i 17. mai-feiringen.
Aviissat čilgejedje sin birra unnán miehtemielalaččat: Sis váilo leavggat, ja sin offiserat orro leamen dego karneválafigurat, geain ledje gahpirat, ebelbiktasat, medálljat ja soljjut, ja sin militearageardi ii orron heivetmeahttumin mánáidtogii. Muhtumin lei nu garra kritihkka ahte muhtumat oaivvildedje ahte báhpagárdima ii galgan diktit searvat prosesšuvdnii.
Trommeforbudet son rystet buekorpsene
Negatiivvalaš miellaguoddu bođii čielgasit oidnosii 1909:s, go politiijat gildejedje eambbo go guokte rumbbu juohke korpssas. Dát dagahii ahte ollu orohagat boikohttejedje, ja digaštallan sin rolla birra lassánii. Seammás lei oaivil juohkásan: ollugat suhtte korpssaid go ledje doppe, muhto váillahedje daid liikká ollu go dat eai lean doppe. Ná čájehit gáldut ahte buokorsámit, juo ovdal 1916, ledje sajáiduvvan ja dovdduide vuođđuduvvi oassi bergensk identitehta - muhto almmá dássedis doarjaga álbmogis.
Jorggáldat
Jahki 1916 lei deaŧalaš earáhuhttinjahki borgársoahtái. Maŋŋel go gávpot bulii, de eai diehtán sii galge go levgenmeanut lágidit. Kristian Bing ovddidii liikká evttohusa 13. miessemánu, ja evttohii leavgajoavkku, muhto ahte dan berrejit "iežžaset gánddat" lágidit, dan oaivvildedje gávpoga biiggát, ja nu dat šattai.
Dat 17. Miessemánu 1916 manai lávvordatkorpsa ovddemusas leavgadoartnas mii deaivvai váldoproseassa Christie-doarjun ja viidáseappo buollán gávpoga čađa. Dáhpáhus rámmiduvvui preassas, ja biibalaččaid áŋgiruššan prosašuvnna lágideamis deattuhuvvui ovdagovvan gávpoga ávvudeapmái. Dat jáhkkimis váikkuhii dasa ahte almmolaš oaidnu rievddai.
Mange av de tidligere årlige angrepene i avisene forsvant, og korpsene gikk gradvis fra å være konfliktstoff til å bli anerkjente innslag i 17. mai-feiringen.
Sávakeahtesvuođas vealtameahttumii
1920-jagiid aviissain vuhtto čielgasit positiiva vuoigŋa. Doppe gos ovdal cuiggodedje daid go dain eai lean leavggat ja sivahalle daid go dain ledje menddo ollu rumbbut, de kommenterejedje dál preassa daid čavges uniformeriid, dan taksi maršuvnna ja dan čeavláivuođa maid dat bohciidahtte váhnemiid ja gehččiid gaskkas. Flaggtoget oinnii dál ahte buvkorat ledje dehálaš veahkkin variašuvdnii ja eallimii.
Buekorpsene gikk altså fra å være omstridt på begynnelsen av 1900-tallet til å få en betydelig statusheving etter 1916. I løpet av mellomkrigstiden ble de i større grad sett på som et positivt og tradisjonsrikt bidrag til 17. mai-feiringen. I dag er buekorpsene et selvsagt innslag i Flaggtoget, noe særegent bergensk som vi er stolte av. Hvem kunne i dag tenke seg en 17. mai uten vårens vakreste lyd: Buekorpstrommer gjennom de bergenske gater.
